فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

مُدۡهَآمَّتَانِ

[اين دو باغ] آن چنان سبز است كه سيه گون مي‌نمايد

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

فِيهِمَا عَيۡنَانِ نَضَّاخَتَانِ

[در اين دو باغ] دو چشمة فواره زننده است

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

فِيهِمَا فَٰكِهَةٞ وَنَخۡلٞ وَرُمَّانٞ

[در اين دو باغ] ميوه و خرما، و انار است

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

فِيهِنَّ خَيۡرَٰتٌ حِسَانٞ

در اين باغها زنهاي نيكو و زيبا هستند

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

حُورٞ مَّقۡصُورَٰتٞ فِي ٱلۡخِيَامِ

[آن زنان] حوران پرده نشين در خيمه ها هستند

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

لَمۡ يَطۡمِثۡهُنَّ إِنسٞ قَبۡلَهُمۡ وَلَا جَآنّٞ

پيش از اين هيچ انس و جني با آنان آميزش نكرده است

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ رَفۡرَفٍ خُضۡرٖ وَعَبۡقَرِيٍّ حِسَانٖ

بر بالشهاي سبز، و بسترهاي نيك تكيه زده اند

فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاي پروردگار تان را دروغ مي‌پنداريد

عَلَىٰ سُرُرٖ مَّوۡضُونَةٖ

بر تختهاي گوهر نشان

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ

روبروي يكديگر تكيه زده اند

يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٞ مُّخَلَّدُونَ

پسران هميشه نوجواني به اطراف شان مي‌گردند

بِأَكۡوَابٖ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسٖ مِّن مَّعِينٖ

با صراحي ها و ابريقها و جامهاي از شراب گوارا

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ

كه نه درد سر مي‌آورد، و نه بد مستي

وَفَٰكِهَةٖ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ

و با ميوه هايي كه انتخاب مي‌كنند

وَلَحۡمِ طَيۡرٖ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ

و گوشت پرندگاني كه به آن اشتها دارند

وَحُورٌ عِينٞ

[و همسراني] از حور عين [دارند]

كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ

كه به مانند مرواريد نهان در صدف [مي‌باشند]

جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

اين پاداش اعمالي است كه [در دنيا] انجام مي‌دادند

لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا تَأۡثِيمًا

در آنجا [بهشت] نه سخن بيهودة مي‌شنوند، و نه سخني كه در آن گناهي باشد

إِلَّا قِيلٗا سَلَٰمٗا سَلَٰمٗا

مگر اين سخن را كه سلام با سلامتي [بر شما باد]

فِي سِدۡرٖ مَّخۡضُودٖ

در [ساية] درختان سِدر بي خار

وَطَلۡحٖ مَّنضُودٖ

و درختان موز كه ميوه هايش روي هم انباشته شده است

وَظِلّٖ مَّمۡدُودٖ

و ساية گسترده