لَّقَدۡ سَمِعَ ٱللَّهُ قَوۡلَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓاْ إِنَّ ٱللَّهَ فَقِيرٞ وَنَحۡنُ أَغۡنِيَآءُۘ سَنَكۡتُبُ مَا قَالُواْ وَقَتۡلَهُمُ ٱلۡأَنۢبِيَآءَ بِغَيۡرِ حَقّٖ وَنَقُولُ ذُوقُواْ عَذَابَ ٱلۡحَرِيقِ

هرآينه الله سخن كساني را كه گفتند: الله فقير، و ما توانگر [و بي نيازيم] شنيد[1]، اين گفتار آنها را، و اينكه پيامبران را به غير حق مي‌كشتند، خواهيم نوشت، [و براي آنها] مي‌گوييم: عذاب سوزنده را بچشيد

وَيَقُولُونَ طَاعَةٞ فَإِذَا بَرَزُواْ مِنۡ عِندِكَ بَيَّتَ طَآئِفَةٞ مِّنۡهُمۡ غَيۡرَ ٱلَّذِي تَقُولُۖ وَٱللَّهُ يَكۡتُبُ مَا يُبَيِّتُونَۖ فَأَعۡرِضۡ عَنۡهُمۡ وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱللَّهِۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا

و [اى پيامبر!] آنان [در نزد تو] مي‌گويند: فرمانبرداريم، و چون از نزد تو بيرون مي‌روند، گروهي از آنان شبانه چيزهاي ديگري غير از آنچه تو مي‌گويي مطرح مي‌كنند، و آنچه را كه [شبانه] مطرح مي‌كنند، الله [در نامة اعمال شان] مي‌نويسد، از آنان روي بگردان، و بر الله توكل كن، و اينكه الله تعالى مدافع توباشد، كافي است

وَإِذَآ أَذَقۡنَا ٱلنَّاسَ رَحۡمَةٗ مِّنۢ بَعۡدِ ضَرَّآءَ مَسَّتۡهُمۡ إِذَا لَهُم مَّكۡرٞ فِيٓ ءَايَاتِنَاۚ قُلِ ٱللَّهُ أَسۡرَعُ مَكۡرًاۚ إِنَّ رُسُلَنَا يَكۡتُبُونَ مَا تَمۡكُرُونَ

چون به مردم بعد از رنجي كه به آنان رسيده بود، رحمتي برسانيم، آنگاه در آيات ما مكر مي‌ورزند، بگو! الله در مكر كردن سريعتر است، و همانا فرستادگان ما مكرهاي تان را مي‌نويسند

وَكُلَّ إِنسَٰنٍ أَلۡزَمۡنَٰهُ طَـٰٓئِرَهُۥ فِي عُنُقِهِۦۖ وَنُخۡرِجُ لَهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ كِتَٰبٗا يَلۡقَىٰهُ مَنشُورًا

و كار نامة هر انسانی را [از خير و شر] بر گردنش آويخته ايم، و روز قيامت نامة [اعمال او را] سر گشاده براي او بيرون مي‌آوريم

ٱقۡرَأۡ كِتَٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفۡسِكَ ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكَ حَسِيبٗا

[و مي‌گوييم] نامة اعمالت را بخوان، کافی است که امروز خود حسابگر خود باشی

يَوۡمَ نَدۡعُواْ كُلَّ أُنَاسِۭ بِإِمَٰمِهِمۡۖ فَمَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَأُوْلَـٰٓئِكَ يَقۡرَءُونَ كِتَٰبَهُمۡ وَلَا يُظۡلَمُونَ فَتِيلٗا

روزي [را به ياد آوريد] كه هرگروه از مردم را با پيشواي شان بخوانيم، پس كسي كه نامة او به دست راستش داده شود، آنان نامة خويش را مي‌خوانند، و به اندازة تار روي هستة خرما بر آنان ستم نمي‌شود

وَوُضِعَ ٱلۡكِتَٰبُ فَتَرَى ٱلۡمُجۡرِمِينَ مُشۡفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَٰوَيۡلَتَنَا مَالِ هَٰذَا ٱلۡكِتَٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحۡصَىٰهَاۚ وَوَجَدُواْ مَا عَمِلُواْ حَاضِرٗاۗ وَلَا يَظۡلِمُ رَبُّكَ أَحَدٗا

و نامة اعمال نهاده مي‌شود، و مجرمان را مي‌بيني كه از محتويات آن مي‌ترسند، و مي‌گويند: اي واي برما، اين چه نامه اي است كه هيچ [قول و عمل] كوچك و بزرگي را فروگذار ننموده، مگر آنكه آنرا برشمرده است، و آنچه را انجام داده بودند، حاضر مي‌يابند، و پروردگار تو بر هيچ كسي ستم نمي‌كند

كَلَّاۚ سَنَكۡتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُۥ مِنَ ٱلۡعَذَابِ مَدّٗا

هرگز چنين نيست، [بلكه] آنچه را كه مي‌گويد، خواهيم نوشت، و پيوسته بر عذاب او مي‌افزاييم

وَلَا نُكَلِّفُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَاۚ وَلَدَيۡنَا كِتَٰبٞ يَنطِقُ بِٱلۡحَقِّ وَهُمۡ لَا يُظۡلَمُونَ

و ما هيچ كس را جز به اندازة توانش مكلف نمي‌سازيم، و نزد ما كتابي است كه به حق سخن مي‌گويد، و به آنها ستم نمي‌شود

إِنَّا نَحۡنُ نُحۡيِ ٱلۡمَوۡتَىٰ وَنَكۡتُبُ مَا قَدَّمُواْ وَءَاثَٰرَهُمۡۚ وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ فِيٓ إِمَامٖ مُّبِينٖ

به يقين كه ما مردگان را [در قيامت] زنده مي‌كنيم، و آنچه را كه پيش فرستاده اند، و آثار [اعمال] آنان را مي‌نويسيم، و هر چيزي را در كتاب مبيني بر شمرديم

وَجَعَلُواْ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةَ ٱلَّذِينَ هُمۡ عِبَٰدُ ٱلرَّحۡمَٰنِ إِنَٰثًاۚ أَشَهِدُواْ خَلۡقَهُمۡۚ سَتُكۡتَبُ شَهَٰدَتُهُمۡ وَيُسۡـَٔلُونَ

[مشركان] فرشتگان را كه بندگان [الله] مهربان مي‌باشند، رادختران مى پنداشتند، آيا به هنگام آفريده شدن آنها حاضر بودند، به زودي شهادت دادن آنها نوشته مي‌شود، و از آنان پرسان مي‌شود

أَمۡ يَحۡسَبُونَ أَنَّا لَا نَسۡمَعُ سِرَّهُمۡ وَنَجۡوَىٰهُمۚ بَلَىٰ وَرُسُلُنَا لَدَيۡهِمۡ يَكۡتُبُونَ

آيا فكر مي‌كنند كه ما راز و نجواي شان را نمي‌شنويم؟ نه چنين است [كه نشنويم، بلكه مي‌شنويم] و فرستادگان ما در نزد آنان مي‌نويسند

وَتَرَىٰ كُلَّ أُمَّةٖ جَاثِيَةٗۚ كُلُّ أُمَّةٖ تُدۡعَىٰٓ إِلَىٰ كِتَٰبِهَا ٱلۡيَوۡمَ تُجۡزَوۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ

و [در روز قيامت] هر امتي را مي‌بيني كه به زانو در آمده است، هر امتي به سوي نامة اعمال خودش فرا خوانده مي‌شود، [و به آنها گفته مي‌شود:] امروز در برابر آنچه كه [در دنيا] انجام داديد، جزاء داده مي‌شويد

هَٰذَا كِتَٰبُنَا يَنطِقُ عَلَيۡكُم بِٱلۡحَقِّۚ إِنَّا كُنَّا نَسۡتَنسِخُ مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ

اين كتاب ما است كه به حق بر عليه شما سخن مي‌گويد، زيرا ما آنچه را كه شما انجام مي‌داديد، نسخه برداري مي‌كرديم

فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ

پس كسي كه نامة اعمال او به دست راستش داده شود، [از خوشحالي تمام براي مردم محشر] مي‌گويد: بياييد نامة اعمالم را بخوانيد

وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ

و اما كسي كه نامة اعمالش به دست چپش داده شود، مي‌گويد: اي كاش! نامة اعمالم برايم داده نمي‌شد

وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا

و ما همه چيز را با نوشتن حفظ مي‌كرديم

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتۡ

و آنگاه كه نامه‌هاي [أعمال] گشوده شود

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ

نه چنان است، [كه آنان مي‌پندارند] به يقين نامة اعمال بدكاران در سِجِّيْن قرار دارد

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ

و تو چه مي‌داني كه سِجِّيْن چيست

كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ

كتاب نوشته شده‌اي است

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ

هرگز چنين نيست [كه آنان مي‌پندارند] به تحقيق نامة نيكوكاران در عِلِّيِيْن است

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ

و تو چه مي‌داني كه عِلِّيِيْن چيست

كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ

كتاب نوشته شده‌اي است

يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ

كه فرشتگان مُقَرَّب در آنجا حاضر مي‌شوند

فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ

اما كسي كه نامة اعمالش به دست راستش داده شود

فَسَوۡفَ يُحَاسَبُ حِسَابٗا يَسِيرٗا

به زودي به حساب آساني محاسبه مي‌شود

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورٗا

و به خوشحالي به سوي خانوادة خود برمي گردد

وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهۡرِهِۦ

و اما كسي كه نامة اعمالش به پشت سرش داده شود

فَسَوۡفَ يَدۡعُواْ ثُبُورٗا

به زودي [هلاكت] خود را مي‌طلبد