وَكَذَٰلِكَ جَعَلۡنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوّٗا مِّنَ ٱلۡمُجۡرِمِينَۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ هَادِيٗا وَنَصِيرٗا

و اين گونه براي هر پيامبري از مجرمان دشمني قرار داديم، و كافي است كه پروردگار تو رهنما و ياور باشد

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَوۡلَا نُزِّلَ عَلَيۡهِ ٱلۡقُرۡءَانُ جُمۡلَةٗ وَٰحِدَةٗۚ كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِۦ فُؤَادَكَۖ وَرَتَّلۡنَٰهُ تَرۡتِيلٗا

و كساني كه كافر شدند گفتند: چرا قرآن به يكبارگي بر وي نازل نمي‌شود، و [ما] آنرا اين چنين [اندك اندك نازل كرديم]، تا دل تو را به آن استوار گردانيم، و آنرا به ترتيل [كم كم بر تو] خوانديم

وَلَا يَأۡتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئۡنَٰكَ بِٱلۡحَقِّ وَأَحۡسَنَ تَفۡسِيرًا

و [كافران] هيچ مَثَلي براي تو نمي‌آورند، مگر آنكه ما جوابي بر حق با نيكو ترين تفسير را براي تو مي‌آوريم

ٱلَّذِينَ يُحۡشَرُونَ عَلَىٰ وُجُوهِهِمۡ إِلَىٰ جَهَنَّمَ أُوْلَـٰٓئِكَ شَرّٞ مَّكَانٗا وَأَضَلُّ سَبِيلٗا

كساني كه بر روي شان به سوي دوزخ حشر مي‌شوند، آنان بدترين جايي داشته، و گمراه ترين مردمان هستند

وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ وَجَعَلۡنَا مَعَهُۥٓ أَخَاهُ هَٰرُونَ وَزِيرٗا

و به راستي ما كتاب را [كه تورات باشد] براي موسي داديم، و برادرش هارون را وزير او گردانيديم

فَقُلۡنَا ٱذۡهَبَآ إِلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا فَدَمَّرۡنَٰهُمۡ تَدۡمِيرٗا

و گفتيم شما دو نفر به سوي قومي برويد كه آيات ما را تكذيب كردند، و آنها را به شدت نابود كرديم

وَقَوۡمَ نُوحٖ لَّمَّا كَذَّبُواْ ٱلرُّسُلَ أَغۡرَقۡنَٰهُمۡ وَجَعَلۡنَٰهُمۡ لِلنَّاسِ ءَايَةٗۖ وَأَعۡتَدۡنَا لِلظَّـٰلِمِينَ عَذَابًا أَلِيمٗا

و قوم نوح چون پيامبران را تكذيب كردند، آنها را غرق كرديم، و آنان را عبرتي براي مردمان گردانيديم، و براي ستمكاران عذاب دردناكي آماده نموديم

وَعَادٗا وَثَمُودَاْ وَأَصۡحَٰبَ ٱلرَّسِّ وَقُرُونَۢا بَيۡنَ ذَٰلِكَ كَثِيرٗا

و عاد و ثمود و اصحاب رسَّو نسلهاي بسياري را كه در اين ميان بود، [هلاك ساختيم]

وَكُلّٗا ضَرَبۡنَا لَهُ ٱلۡأَمۡثَٰلَۖ وَكُلّٗا تَبَّرۡنَا تَتۡبِيرٗا

و براي هريك مَثَلها زديم، [وچون پند نگرفتند] همه را به سختي هلاك ساختيم

وَلَقَدۡ أَتَوۡاْ عَلَى ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِيٓ أُمۡطِرَتۡ مَطَرَ ٱلسَّوۡءِۚ أَفَلَمۡ يَكُونُواْ يَرَوۡنَهَاۚ بَلۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ نُشُورٗا

و به يقين بر شهري كه بر آنان باران مصيبت باريده بود، [كه قوم لوط باشند]، گذر كردند، آيا [مردم قريش] آن ديار را نمي‌ديدند، [كه البته مي‌ديدند] بلكه زنده شدن پس از مرگ را باور نمي‌داشتند

وَإِذَا رَأَوۡكَ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَٰذَا ٱلَّذِي بَعَثَ ٱللَّهُ رَسُولًا

و [اى پيامبر!] چون تو را ببينند، جز اين نيست كه تو را به مسخره مي‌گيرند، [و مي‌گويند] آيا اين همان كسي است كه الله او را به پيامبري فرستاده است

إِن كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنۡ ءَالِهَتِنَا لَوۡلَآ أَن صَبَرۡنَا عَلَيۡهَاۚ وَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ حِينَ يَرَوۡنَ ٱلۡعَذَابَ مَنۡ أَضَلُّ سَبِيلًا

اگر ما [بر پرستش معبودان خود] صبر نمي‌كرديم، نزديك بود ما را از [پرستش] معبودان ما گمراه كند، [ولي] هنگامي كه عذاب را ببينند، خواهند دانست كه چه كسي گمراه‌تر است

أَرَءَيۡتَ مَنِ ٱتَّخَذَ إِلَٰهَهُۥ هَوَىٰهُ أَفَأَنتَ تَكُونُ عَلَيۡهِ وَكِيلًا

آيا آن كسي كه هواي [نفس] خويش را به معبودي گرفته بود، ديدي، آيا تو بر او وكيل مي‌باشي

أَمۡ تَحۡسَبُ أَنَّ أَكۡثَرَهُمۡ يَسۡمَعُونَ أَوۡ يَعۡقِلُونَۚ إِنۡ هُمۡ إِلَّا كَٱلۡأَنۡعَٰمِ بَلۡ هُمۡ أَضَلُّ سَبِيلًا

آيا گمان مي‌بري كه بيشتر شان [حق] را مي‌شنوند، و يا انديشه مي‌كنند، آنان جز مانند چهار پايان نيستند، بلكه [از چهار پايان هم] گمراه‌تر هستند

أَلَمۡ تَرَ إِلَىٰ رَبِّكَ كَيۡفَ مَدَّ ٱلظِّلَّ وَلَوۡ شَآءَ لَجَعَلَهُۥ سَاكِنٗا ثُمَّ جَعَلۡنَا ٱلشَّمۡسَ عَلَيۡهِ دَلِيلٗا

آيا نديدي كه پروردگارت چگونه سايه را گسترده نمود، و اگر مي‌خواست، آنرا ساكن مي‌ساخت، بعد از آن خورشيد را بر آن دليل قرار داديم

ثُمَّ قَبَضۡنَٰهُ إِلَيۡنَا قَبۡضٗا يَسِيرٗا

سپس آن [سايه] را آهسته آهسته به سوي خود قبض مي‌كنيم

وَهُوَ ٱلَّذِي جَعَلَ لَكُمُ ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا وَٱلنَّوۡمَ سُبَاتٗا وَجَعَلَ ٱلنَّهَارَ نُشُورٗا

و او آن ذاتي است كه شب را براي شما پوشش، و خواب را [وسيلة] آسايش گردانيد، و روز را براي حركت و كار قرار داد

وَهُوَ ٱلَّذِيٓ أَرۡسَلَ ٱلرِّيَٰحَ بُشۡرَۢا بَيۡنَ يَدَيۡ رَحۡمَتِهِۦۚ وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ طَهُورٗا

و او آن ذاتي است كه بادها را پيشاپيش [نزول] رحمت خود، [كه باران باشد] مژده دهنده فرستاد، و از آسمان آب پاكي نازل ساختيم

لِّنُحۡـِۧيَ بِهِۦ بَلۡدَةٗ مَّيۡتٗا وَنُسۡقِيَهُۥ مِمَّا خَلَقۡنَآ أَنۡعَٰمٗا وَأَنَاسِيَّ كَثِيرٗا

تا به آن [آب]، سرزمين مرد‌ة را زنده گردانيم، و آنرا به چهار پايان و انسانهاي بسياري كه آفريده ايم، بنوشانيم

وَلَقَدۡ صَرَّفۡنَٰهُ بَيۡنَهُمۡ لِيَذَّكَّرُواْ فَأَبَىٰٓ أَكۡثَرُ ٱلنَّاسِ إِلَّا كُفُورٗا

و آن [باران] را در ميان شان به طور گوناگوني تقسيم نموديم، تا پند بگيرند، ولي بيشتر مردم به جز از ناسپاسي چيز ديگري را نپذيرفتند

وَلَوۡ شِئۡنَا لَبَعَثۡنَا فِي كُلِّ قَرۡيَةٖ نَّذِيرٗا

و اگر مي‌خواستيم، در هر شهري بيم دهند‌ة مي‌فرستاديم

فَلَا تُطِعِ ٱلۡكَٰفِرِينَ وَجَٰهِدۡهُم بِهِۦ جِهَادٗا كَبِيرٗا

لذا [اى پيامبر!] از كافران اطاعت مكن، و با اين [قرآن] با آنان به جهاد كامل عياري بپرداز

۞وَهُوَ ٱلَّذِي مَرَجَ ٱلۡبَحۡرَيۡنِ هَٰذَا عَذۡبٞ فُرَاتٞ وَهَٰذَا مِلۡحٌ أُجَاجٞ وَجَعَلَ بَيۡنَهُمَا بَرۡزَخٗا وَحِجۡرٗا مَّحۡجُورٗا

و او آن ذاتي است كه دو دريا را به هم آميخت، اين يكي شيرين و گوارا، و آن ديگري شور و تلخ است، و در ميان آن دو، مانع و حاجز استواري قرار داد

وَهُوَ ٱلَّذِي خَلَقَ مِنَ ٱلۡمَآءِ بَشَرٗا فَجَعَلَهُۥ نَسَبٗا وَصِهۡرٗاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيرٗا

و او آن ذاتي است كه از آب، بشري آفريد، آنگاه او را داراي نسب و خويشاوندي گردانيد، و پروردگار تو [بر هر چيزي] توانا است

وَيَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُهُمۡ وَلَا يَضُرُّهُمۡۗ وَكَانَ ٱلۡكَافِرُ عَلَىٰ رَبِّهِۦ ظَهِيرٗا

و [مشركان] به جاي الله چيزي را مي‌پرستند، كه نه به آنها سودي مي‌بخشد، و نه به آنها زياني مي‌رساند، و كافران در برابر پروردگار خود، پشتيبان يكديگر اند

وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا مُبَشِّرٗا وَنَذِيرٗا

و [اي پيامبر!] ما تو را جز بشارت دهنده، و بيم دهنده نفرستاديم

قُلۡ مَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍ إِلَّا مَن شَآءَ أَن يَتَّخِذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلٗا

[اي پيامبر!] بگو: من در برابر [تبليغ اين رسالت] از شما هيچ مزدي نمي‌طلبم، مگر كسي كه بخواهد به سوي پروردگارش راهي برگزيند

وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱلۡحَيِّ ٱلَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِهِۦۚ وَكَفَىٰ بِهِۦ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِيرًا

و [اي پيامبر!] بر آن ذاتي توكل كن كه هميشه زنده است، و هر گز نمي‌ميرد، و به ستايش او تسبيح بگوي، و همين كافي است كه او به گناهان بندگانش آگاه است

ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٖ ثُمَّ ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِۖ ٱلرَّحۡمَٰنُ فَسۡـَٔلۡ بِهِۦ خَبِيرٗا

آن ذاتي كه آسمانها و زمين، و آنچه را كه در ميان آن دو [آسمانها و زمين] است، در شش روز آفريد، [و] سپس بر عرش استواء يافت، او [الله] مهربان است، [در اين باره] از شخصي كه آگاه است بپرس

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱسۡجُدُواْۤ لِلرَّحۡمَٰنِ قَالُواْ وَمَا ٱلرَّحۡمَٰنُ أَنَسۡجُدُ لِمَا تَأۡمُرُنَا وَزَادَهُمۡ نُفُورٗا۩

و چون براي آنان گفته شود كه براي [الله] مهربان سجده كنيد، مي‌گويند: رحمن چيست؟ آيا ما براي چيزي سجده كنيم كه تو به ما امر مي‌كني؟ و [اين امر] به تنفر آنان افزود